Hallo Iedereen,

Nee wij zijn nog geen beer tegen gekomen, dus hier weer een verhaaltje van de NederNoren.

Het weer hier is net als in Nederland. Het regent nu al 3 dagen. We hebben gelukkig geen harde wind zoals in Nederland. We volgen de berichten met betrekking tot het weer op de t.v. Het is wel leuk om te weten wat er in Nederland gebeurt.
Als het in Nederland regende en Johannes moest naar school vond ik het vervelend dat de school niet wat eerder de deuren open deed, zodat de kinderen naar binnen konden. Hier in Noorwegen gaat bijna iedereen naar buiten of het nu regent of niet. Ik vind dit nu dan ook niet meer vervelend. Ben ik een beetje Noors aan het worden of is het gewoon omdat iedereen het hier doet. En dan nog, niks is veranderlijker dan de mens.

Deze week nog naar school en dan heeft Johannes “Høstferie”. (Herfstvakantie) Het is ook al echt herfst hier. De bladeren zijn al mooi verkleurd. En de bladeren vallen van de bomen.

Afgelopen maandag heeft de gemeente de sneeuwstokken weer langs de kant van de weg gezet hier bij ons in Odnes. Deze stokken geven aan waar de weg eindigt. Dit is wel zo handig met de sneeuw die hier kan vallen. Dan weet je tenminste waar de weg ophoudt.

Johannes heeft zijn eerste controle bij de huisarts gehad i.v.m. zijn suikerziekte. Wat heeft de huisarts gedaan: gewicht, bloed geprikt, en de bloedsuiker lijst bekeken. De waarde in zijn bloed waren netjes. Het h.b.c., dit is de gemiddelde bloedsuikerwaarde over de laatste drie maanden, was 7.9. Dit is voor een diabeet redelijk. Ik had het zelf hoger verwacht. Want Johannes heeft de laatste tijd hoge bloedsuikers. Dat kan mede door spanning komen. En het is natuurlijk allemaal wel spannend hier in Noorwegen. Alles is nieuw voor de jongens en voor ons. Op 6 oktober moeten we naar het ziekenhuis voor controle. Maar weer afwachten hoe dat gaat.

Het ziektenkosten systeem hier in Noorwegen snap ik echt niks van. Wat moet je wel betalen en wat niet. Het bezoek aan de huisarts hoefden we niet te betalen. Het bloed onderzoek wel á Kr. 120. Een tijdje terug hadden we naalden nodig voor de insuline. Hier betaalden we weer een klein aandeel van.
Je hebt een kaart waar alles op komt te staan wat je hebt betaald. En als je op een bedrag van 1550 kronen zit, dan ga je naar het trygdekontor en of je dan het bedrag terug krijgt of dat je dan dat jaar verder niks maar hoeft te betalen, het is mij allemaal nog niet duidelijk. Ik zal hier in de loop van de tijd wel achter komen. Het bedrag van 1550 kronen zal dit jaar hopelijk niet meer worden gehaald.

Noorse les, het is niet zo makkelijk. In Nederland hadden we al een cursus gedaan. Waar we al heel wat geleerd hadden. De uitspraak is anders dan het wordt geschreven. En dan het mannelijke, vrouwelijke en onzijdige. Het vervoegen van woorden. Je moet het er instampen. Je moet het gewoon weten. Maar wij hebben het nog niet zo moeilijk als bijvoorbeeld onze klasgenoot uit Hong Kong. Het groepje waar ik dan in zit bestaat uit 5 personen. Een Rus, een Pool, een Irakees en iemand uit Hong Kong en natuurlijk een Nederlander (wij). De lerares komt uit België. We hebben het er allemaal moeilijk mee. We spreken alleen maar Noors op de cursus. Hier leer je wel veel van. Want op straat of op de school van Johannes bijvoorbeeld spreken ze meestal Engels tegen mij. Ik zelf probeer dan wel in het Noors terug te praten, maar ook ik verval weer snel in het Engels. Ik wil vaak te snel wat vertellen, in het Noors kost het mij meer tijd. Ik moet echt zoeken naar de Noorse woorden.
Johannes zijn Noors gaat ook nog niet zo geweldig. Hij leert elke dag wat nieuws, maar het gaat wel langzaam.

Dinsdag 14 september ben ik naar een verzorgingstehuis geweest om te vragen of er een kans op werk voor mij was. Er werd mij verteld dat in de maand november een nieuw gedeelte werd geopend en daar had men nog personeel nodig. In november word ik gebeld, en dan zullen ze kijken of er voor mij ook werk is. De diploma’s die ik heb zijn meteen gekopieerd. Ik ben daar zomaar naar binnengelopen, er was dus weinig tijd voor mij en dat is te begrijpen. Ik heb geprobeerd in het Noors te praten. Dat wordt meestal wel gewaardeerd. Je krijgt dan ook meestal te horen “du er flink” Ik moet hier een beetje om lachen. Als Mathijs op de w.c. heeft geplast, zeg ik meestal ook ‘wat ben jij flink’’. Het klinkt wat kinderachtig. Maar ik vindt het wel leuk om te horen.

Het grasmaaien is hier bijna gebeurd. We moeten nog een keer denk ik. De laatste keer heb ik het gras gemaaid met de zitmaaier. Het was eerst behoorlijk eng. Maar hoe langer ik bezig was hoe stoerder ik werd. Op een gegeven moment werd ik teruggefloten door Douwe. Ik ging namelijk te scheef, en er werd mij verteld dat de grasmaaier ook wel over de kop kon. Dat had ik dus niet door. Na deze informatie werd mijn stoere gedrag al weer wat minder.

Hier in Noorwegen krijgen de katten hetzelfde te eten als in Nederland. ’s Morgens brok en ’s avonds vlees. Toen ik op een avond het vlees voor de katten in een schaaltje had gedaan zag Douwe dit aan voor pindarotsjes, je weet wel die in chocola. Hoe hij dit voor elkaar kreeg is mij een raadsel. Hij had zijn bril niet op, dat zal de reden zijn geweest. Want hij zou al echt 1 uit het schaaltje pakken.
Met de katten gaat het wel goed. Behalve dat Vlekje wat haar armer is. Mathijs heeft voor kapper gespeeld. Hij heeft wat snorharen en wat haar op het hoofd weggeknipt. Verder zit alles er nog op en aan. Hij heeft beloofd dit niet weer te zullen doen.

Gisteren moest Johannes een vragenlijst invullen. Dit ging over hoe hij het op school vond, en of hij weleens gepest werd. Ik vind dit een goed idee van school. Het werd op school ingevuld, zodat het thuisfront geen invloed heeft. Ook hier in Noorwegen worden kinderen gepest net als in Nederland. De school wil er op deze manier wat aan doen. Want pesten en vechten op school of op de weg naar school, wordt serieus genomen. En er wordt actie ondernomen. Ouders worden op de hoogte gebracht of hun kind wordt gepest of dat hun kind andere kinderen pest. En samen wordt er dan aan een oplossing aangewerkt.

En dan ter afronding nog even dit; bedankt voor de leuke reacties en complimentjes die ik krijg op mijn verhaaltjes.
De tips over hoe hout te stoken, komen goed van pas.
En ja, het is een hele stap om alles in Nederland achter te laten. En de kans is aanwezig dat het hier mislukt. En dan staan we met niks op straat. Het is dan wel alleen materiële schade die we lijden, wat natuurlijk ook niet leuk is. Maar we gaan er voor de volle honderd procent voor, en we staan ook nog steeds voor honderd procent achter het besluit naar Noorwegen te verhuizen.
Maar het is een beslissing die ieder voor zichzelf moet nemen.
Wij zijn vertrokken uit Nederland en hebben tegen elkaar gezegd; we geven het 2 jaar en mocht dan één van ons het absoluut niet leuk vinden om wat voor reden dan ook dan gaan we terug naar Nederland.
Wij willen nu, op dit moment absoluut niet terug naar Nederland, integendeel!!!!

Ha det bra, Mattie

index | deel 4 | deel 6 | mail Mattie