Hallo allemaal,

Wat is er de laatste tijd zoal hier in Noorwegen gebeurd. Johannes, mijn zoon van 7 jaar, is vorige week voor het eerst naar school geweest hier in Noorwegen. Het was voor hem ontzettend spannend, en voor mij ook. Het was alsof je voor het eerst je kind naar de kleuterschool brengt. De eerste dag ben ik de hele dag bij hem gebleven, dit was voor de leraren absoluut geen probleem. Het is door de school zelf ook voorgesteld. Johannes' en mijn eerste indruk waren positief. Er wordt veel buiten gespeeld en er wordt ook veel in de natuur les gegeven. Mijn eerste indruk is, dat er minder druk op de kinderen wordt gelegd. In Nederland is de druk erg hoog, vind ik. Er wordt hier meer spelenderwijs lesgegeven.

Vrijdag 20 augustus was er voor de hele school een bergwandeling naar de Odnesberg. Op verzoek van de leraren ben ik meegegaan, dit gezien Johannes diabeet is. Ik vond dit zelf echt niet erg; het was een prachtige wandeling en een prachtig stuk natuur. Johannes zal nog een moeilijke tijd op school krijgen, want niemand begrijpt hem en hij begrijpt niemand. Maar wat ik van veel mensen om mij heen hoor is, dat Johannes tegen de herfstvakantie een aardig woordje Noors zal spreken.

En dan ik nog. In september start ik met een cursus Noors in het plaatsje Dokka dat ligt hier zo’n 10 kilometer vandaan. Of ik dan ook tegen de herfstvakantie een aardig woordje Noors spreek, valt te betwijfelen. Zoals ik wel vaker heb aangegeven is dit een echte handicap. Zo was er laatst een mevrouw die onwel werd en bij ons in de berm viel. Op dat moment was er niemand anders in de buurt, dus ik snel naar deze mevrouw toe en wat ik uit haar verhaal haalde was dat zij insuline had gebruikt en te weinig had gegeten. Ik vond dat ik niet, brutaal, in haar tas kon kijken en haar bloedsuikers meten want dit kon ik haar niet duidelijk maken. Gelukkig kwam de buurvrouw aangereden en zij heeft haar gevraagd of we haar bloedsuikers konden prikken, tevens heeft de buurvrouw een ambulance gebeld. Op dat moment baalde ik vreselijk dat ik de taal niet beter beheers. Hoe het verder met deze mevrouw is afgelopen is bij mij niet bekend.

Er komt veel bezoek uit Nederland, zo stopte er een auto bij ons op het terrein met een Nederlands kenteken. Douwe dacht, deze mensen willen iets vraag en gaan dit op hun beste Noors of Engels doen. Een dan antwoord ik in het Nederlands terug. Helaas, deze mensen hadden over ons gelezen in de Leeuwarder courant en kwamen ook nog uit Dokkum. Er was overigens meer bezoek uit Dokkum, zo kwam Johannes zijn vriendje mer zijn ouders en zusjes bij ons op bezoek, Hij bleef natuurlijk bij ons slapen en zijn ouders stonden een eindje verderop met de caravan op een camping.

De buurman en zijn zoon zijn ook bij ons op bezoek geweest, en met deze 2 mannen zijn Johannes en Douwe wezen vissen. En ja hoor Johannes vangt een jedde van 52,5 cm.(snoek) deze werd mee naar huis genomen en moest ik maar even klaar maken. Mooi niet dus, zelf gevangen zelf klaar maken dacht ik zo.

Dat Johannes hier veel plezier in heeft sta ik versteld van, en dan ook nog dat hij zelf de vis dood maakte, en een dag later heerlijk op eet. De vis was ook heerlijk. Het lijkt dat Johannes al echt wat Noors wordt op dat gebied. Nou moet ik zegen nu wij wel eens gaan vissen, ik het zelf ook wel leuk begin te vinden. Wie weet gaan we straks ook nog met z’n vieren op jacht. Er is niks mis mee, want wat voor vlees heb ik in Nederland gegeten, kalfjes die nooit de buiten lucht hebben geroken, of ganzen die zijn vetgemest met een trechter in hun hals en hoe zijn de vissen gestorven die ik in de winkel kocht en nu nog koop?

Wat hier ook horen midden in de zomer in Noorwegen, zijn liedjes van Sinterklaas. Mathijs heeft namelijk een cd gevonden met allerlei van deze liedjes.

Dat er ook weleens iets mis gaat bleek vorige week wel. Als eerste was het riool verstopt en waar moet je dan heen? Naar de kommune maar... Via deze mensen is het gelukkig opgelost. Ik zal de details van hoe het er in de kelder uitzag maar achterwege laten. We hadden namelijk op dat moment ook bezoek van mijn zussen en de echtgenoten. Dus zoveel meer w.c.-gangers...

Het aanvragen van de kinderbijslag hier in Noorwegen heeft ook wat voeten in aarde gehad. Eerst naar de kommune in Hov. Deze stuurt ons naar het likningskontor in Gjøvik. Maar het moest het trygdekontor zijn. Deze was inmiddels al gesloten, dus een volgende dag maar terug. Wat blijkt nu... we moeten niet in Gjøvik, maar in Hov zijn. Van het kastje naar de muur dus. De papieren hebben we inmiddels wel en deze zijn ook ingevuld. Nu maar wachten of we er recht op hebben.

Ook van uit Nederland een misverstand. We dachten alles te hebben beëindigd, maar nu blijkt dat de telefoonaansluiting gewoon door liep. Terwijl we een bevestiging hadden dat hij zou worden beëindigd op 22 juni. Want vanaf die datum waren we niet meer in dat huis. Gelukkig hebben we deze brief goed bewaard. Nu hopen we dat het als nog goed komt hier mee.

We hebben nu allemaal ons fødselnummer, dus nu zijn we echte NederNoren.
Er zijn veel Nederlanders die naar Noorwegen vertrekken. Je kunt via internet veel informatie krijgen en advies. Als je in een project gaat wonen wordt er veel voor jou geregeld. Dit is heel erg prettig, Wat wij hebben gekocht valt buiten een project. We krijgen van alle kanten hulp en advies. Maar je moet uiteindelijk alles zelf regelen, dit is een bewuste keuze van ons. We zijn wel in het diepe gesprongen, maar hierdoor leer je ook het snelste. Er wordt wel van alle kanten hulp geboden, zowel door de buren, komunne, bedrijven als mensen die hier al heel wat jaren wonen en werken.

Dit was het voor deze keer, Ha det bra Mattie

index | deel 2 | deel 4 | mail Mattie