|
|
Odnes, 14 maart 2005
Hallo,
Het weer;
Hier in Noorwegen is het koud geweest in de periode dat wij in Nederland waren.
Het kwik daalde hier tot - 28.5. Gelukkig hadden we uit voorzorg de waterleiding
afgesloten. En bij terugkeer was alles nog in "working order". Ook
hier heeft het, net als in Nederland, de eerste week van maart gesneeuwd ±
een 15 cm. Afgelopen week, begon het donderdagavond te sneeuwen tot vrijdag
middag en er is toen weer een 25 cm. bijgekomen. Maar nu de zon overdag zich
regelmatig laat zien verdwijnt de sneeuw snel. Maar een mooi wit poedersuikerlaagje
ligt er wel natuurlijk. De afgelopen week is het 's nachts ± - 17 graden
en overdag komt het kwik tot 0 of blijft er net onder. De dagen lengen alweer
snel, het is nu 6 uur en 5 minuten langer licht in vergelijking tot de langste
nacht. Dit geeft je echt weer meer energie. Er wordt wel voorspeld dat we nog
wat meer sneeuw kunnen verwachten. De winter is dus nog niet over.
Er even tussen uit;
We zijn er even een weekje tussenuit geweest. Van donderdag 24 februari tot
zaterdag 5 maart zijn we naar Nederland geweest. Johannes had die eerste week
van maart "vinterferie". Dit gaf ons gelegenheid om er even tussenuit
te knijpen. We hadden de donderdag de 24ste al een vrije dag aangevraagd op
de school van Johannes en dit was geen enkel probleem. Onderstaand kunnen jullie
hiervan een kort verslag lezen.
De weersperikelen in Nederland;
Tijdens ons verblijf in Nederland was het daar volop winter. Op de woensdag
2 maart is er nogal wat sneeuw gevallen. Heel Nederland was in rep en roer.
Het was leuk om de nieuws berichten te zien hoe er daar op word gereageerd.
De scholen waren gesloten, en de bussen reden niet. Veel mensen kwamen te laat
of helemaal niet op hun werk. Dit omdat ze waren in gesneeuwd. Een Noorse vriend
van ons die op vakantie was geweest en de donderdag, vroeg in de ochtend om
5 uur op Schiphol airport lande voor een overstap terug naar Noorwegen vond
het ook allemaal vreemd. Hij had het volgende mee gemaakt; Hij lande om 5 uur
in de ochtend en ze konden pas om half 7 het vliegtuig uit omdat de gate dicht
zat gevroren. Om half 7 heeft men toen maar op de ouderwetse manier trappen
bij het vliegtuig geplaatst zodat men het vliegtuig kon verlaten. Het viel hem
ook op dat weinig voertuigen waren die de baan etc. sneeuwvrij maakten. Hij
moest zo wie zo wachten op schiphol eer hij met het vliegtuig richting Noorwegen
kon maar toen het eenmaal zover was konden de passagiers niet aan boor omdat
er allemaal sneeuw lag. Men kon hierdoor geen trappen bij het vliegtuig plaatsen.
Er was op dat moment ook geen voertuig die het sneeuwvrij kon maken. Daar de
piloot graag wou vertrekken ging die ten einde raad zelf met een schop aan de
gang zodat men tenminste de passagiers aan boord kon krijgen. Al met al is het
natuurlijk wel gelukt maar onze vriend die een rasechte Noor is vond het maar
een vreemde, toch nog wel, lachwekkende situatie.
Het leven hier in Noorwegen gaat het bij die hoeveelheid sneeuw als gewoon door.
Men is het hier natuurlijk ook gewend. Er word allerlei materiaal ingezet om
de wegen schoon te maken. En daar naast is men verplicht met winterbanden te
rijden of wat nog beter is met "pikkdek" (spijkerbanden).
De overtocht en reis;
Naar de ferry in Langsund is een drie á vier uur rijden vanaf Odnes.
We hadden de auto voorzien van normale winterbanden aangezien je aan de andere
kant niet met spijkerbanden mag rijden. Dit voelde wat onzeker aan. Je bent
zo snel gewend (verwend) aan "pikkdek". Onderweg hebben we op zijn
tijd een rustpauze ingelast om wat te eten en te drinken. We hebben wel ontzettend
genoten van de autoroute richting Langesund waarbij we zoveel mogelijk de snelweg
hebben gemeden.
Bij de incheck werd meteen weer duidelijk waarom Noorwegen ons zo trekt. Douwe
stond in de rij te wachten op zijn beurt. Achter hem stonden twee Nederlandse
chauffeurs die ook op de ferry moesten. Deze waren met elkaar in gesprek over
hoe langzaam als het ging bij de incheck. De dame die werd geholpen had enige
vragen over de overtocht en prijs, dit ging in het Noors en Douwe kon dit dus
verstaan. De afhandeling bij de incheckdesk duurde volgens de chauffeurs te
lang, en één van hen gaf aan dat de noren zo wie zo langzaam aan
deden. Dit is weer een typische Nederlandse houding, oordeel snel klaar, zonder
te weten waar het over gaat. Druk, druk, druk, stress, stress, stress. De ferry
vertrekt echt niet zonder ons.
De heenreis werd wel met enige vertraging richting Denemarken aangevangen. Oorzaak
was echter niet dat de behulpzame deskmedewerker langzaam werkte, maar doordat
er veel trucks en trailers van de ferry af moesten komen.
Aangezien ik meestal zeeziek ben, was het dit keer ook weer het geval. En vooral
op de terugreis was het raak. De jongens en ik hadden wel tabletjes voor reisziekte
ingenomen maar dit heeft, zeker voor de terugreis, niet geholpen.
We hadden voor deze keer geen hut op de ferry en voel je je fit dan is het eigenlijk
ook niet nodig, maar voor de volgende keer nemen we wel een hut op de boot.
Dan kun je toch even onbekommerd je ogen sluiten. Dit slaagde nu niet geheel
daar er reizigers aan boord waren die de prijs van alcohol zeer laag vonden
en door het in te nemen trachten zoveel mogelijk hiervan mee te nemen. Met het
huren van een hut hopen we wat meer te kunnen rusten. De reis is totaal ±
24 uur en dus best wel lang. De autoreis door Denemarken en Duitsland verliep
zonder enig oponthoud. Wat nog wel leuk is om te melden is het volgende. Douwe
kon zich altijd aardig reden met Duits. Echter toen we in Duitsland een benzinestop
moesten maken en Douwe ging afrekenen bij de kassa kwamen er alleen maar Noorse
woorden uit. De Duitse taal is op dit moment voor 98% verdwenen.
Ik vond het wel erg vermoeiend. Maar dit ben je ook zo weer vergeten als je
naar al die warme welkoms groeten de familie en vrienden weer terug ziet.
Bezoekjes;
We hebben in een week vele bezoekjes gedaan. We werden bij allen erg welkom,
en werden verwend met gebak en lekker eten. En wat wel een extra vermelding
waard is, is dat met name Douwe en Johannes veel frikadellen hebben gehad deze
week, en dan in de uitvoering speciaal. Deze zijn in Noorwegen, naar ons weten,
NOG niet verkrijgbaar. En dat was nu iets wat de heren wel misten. En dat maakt
een vakantie naar Nederland dan ook nog extra "speciaal".
We hebben helaas niet iedereen kunnen bezoeken, maar deze zijn de volgende keer
zeker als eerste aan de beurt.
Door al deze hartelijke bezoekjes, heb ik wel even een strijd met me zelf moet
leveren.
Na de eerste bezoekjes, was ik mij erg bewust van het feit dat de familie en
vrienden erg veel voor mij betekenen. Maar dat de bezoekjes zo bijzonder waren,
kwam natuurlijk ook door het feit dat je deze mensen maar weinig ziet. Ook onze
kat "Zelda" die in Nederland bij mijn zuster is gebleven herkende
ons ook nog vaag. (of wilde ik dit graag zo zien?) Was wel goed om te zien dat
het met haar ook zeer goed ging.
Johannes is nog een ochtend op zijn oude school geweest alwaar hij verteld heeft
hoe hij het leven in Noorwegen ervaart. Hij had foto's van zijn Noorse school
meegenomen. Naderhand vertelde Johannes dat hij het heel leuk vond om zijn klasgenoten
weer te zien maar hij vond het schoolplein wel heel klein. Dit was ons nu ook
opgevallen. Op de Noorse school hebben ze een groot plein met een berg en een
hut buiten enzovoort. Komt natuurlijk ook doordat de kinderen in Noorwegen veel
buiten zijn. Johannes gaf aan niet graag terug te willen. Gelukkig maar, want
was dit wel het geval geweest. Wat moesten we dan?
Mijn twijfel (heimwee) is nu weer aan het vervagen. We zitten weer volop in
het leven in Noorwegen.
Johannes is weer naar school, en wij weer naar Noorse les. Het leven gaat weer
gewoon door.
Wat mij tegenviel, was om de Noorse taal weer op te pakken na een week Nederlands
te hebben gesproken. Dan sta ik versteld van Johannes, in Nederland wordt er
meteen Nederlands en Fries gesproken, en weer terug in Noorwegen meteen weer
in het Noors.
Wat ik absoluut niet mis, is het drukke verkeer op de wegen hier in Noorwegen.
De wegen in Nederland zijn wat dat betreft wel vol. En wat mij nog meer opviel
is het bumper kleven. Hier in Noorwegen heb je een enkeling die dat doet. En
ook het met groot licht knipperen als je volgens de medeweggebruikers niet snel
genoeg rijdt is weer even wennen. En dan de bewuste middelvinger omhoog. Hier
deed ik vorig jaar ook dapper aan mee. Nu staat het schaamrood op mijn kaken
als ik hier weer aan terug denk.
Noorse taal;
We kunnen ons nu wel wat beter redden met de taal dan in het begin. (gelukkig)
Maar de woorden die je bijna nooit gebruikt zijn nog erg moeilijk.
Zo kwam ik laatst thuis van het werk, en omdat ik van rechts kwam moest er een
auto stoppen. Deze auto verloor een wieldop. Ik gebaren, maar die man snapte
er niks van. Dus ik uit de auto en maar wijzen, en zeggen die ligt op de weg.
Ik werd bedankt, maar die man zal eerst wel gedacht hebben dat mens is gek.
Hij namelijk ook al voor de auto gestaan om naar zijn lichten te kijken.
Een wieldop is dus een "hjulekapsel".
Op deze manier worden het wel woorden die je niet gauw weer vergeet.
Werk;
Bij terugkomst van onze vakantie werd ik gebeld of ik 4 nachten kon werken.
Afgelopen nacht was mijn laatste. Net als de dagdiensten zijn ook de nachtdiensten
rustig. Mijn collega's zijn van mening dat de nacht is om te slapen, en niet
om steeds wakker te worden gemaakt voor een kijkje onder de dekens of alles
er nog goed uitziet. Wij gebruiken goed incontinentie materiaal, waardoor de
mensen kunnen doorslapen. Als men er last van heeft dan wordt men wel wakker
en kan de bewoner bellen voor verzorging.
Wat mij goed deed, was dat ik door een aantal bewoners werd herkend. En er werd
mij gevraagd hoe onze vakantie in Nederland was geweest.
De volgende nachtdiensten zijn alweer in het verschiet, dus het begin is er
gelukkig voor wat betreft een baan in de verzorging.
Tot slot wil ik iedereen een prettig paasweekend toe wensen.
Hilsen Mattie.
index | deel 15 | deel 17 | mail
Mattie
|
