Odnes, 13 juli '04

Hallo iedereen,

Als eerste zal ik mij voorstellen: ik ben Mattie Smids-Uitterdijk en 36 jaar. Ik ben geboren in Driesum een dorpje in Friesland wat een provincie is van Nederland. Ik ben getrouwd met Douwe Smids en samen hebben we 2 jongens; Johannes van 7 jaar en Mathijs van 2 jaar.

Als ik dit schrijf is het precies 3 weken geleden dat we met zijn vieren vanuit Nederland zijn vertrokken naar Noorwegen.
We hebben in het plaatsje Odnes in de kommune Sondre-Land een hotel gekocht uit het
jaar 1880 genaamd Odnes Hotell. Het hotel heeft een grote opknapbeurt nodig. We zijn begonnen met opruimen en schoonmaken. Er is hier in de jaren dat het niet als hotel fungeerde heel wat spullen verzameld. Inmiddels is er een container van 30 m3 gevuld met oud en kapot spul, zoals meubels, koelkasten en allerlei andere dingen. Er zullen nog vele containers door ons gevuld worden.

In de eerste week was het zoeken naar een auto van groot belang. De dichtstbijzijnde winkels zijn zo'n 10 km hiervandaan. Nu is dit natuurlijk op de fiets te doen, maar met tassen vol boodschappen en dan de bergen op is mij wat te veel van het goede. Dus woensdag 23 juni na het uitladen van de verhuiswagen, erop uit om een auto. Douwe zou dit samen met Eirik, de voormalige eigenaar van het hotel doen. Terwijl zij op pad waren, hebben de jongens en ik een kamer opgeruimd en schoongemaakt zo dat ze een plekje hadden om te spelen. Zo ben ik aan het werk, hoor ik beneden in het hotel iemand "hallo" roepen. Ik naar beneden en daar stond een Nederlands echtpaar met hun 3 kinderen, die over ons hadden gelezen in de krant de Opplander, een Noorse krant. Dit was zeker een verrassing voor mij. Deze mensen zelf woonden sinds 7 weken in Noorwegen. Het auto kopen is die dag niet gelukt. De auto's zijn hier namelijk erg duur en handelen over de prijs was er ook niet bij. Morgen maar weer opnieuw proberen

De voormalige eigenaar is erg behulpzaam met allerlei dingen. Zo zijn de meeste Noren die we hebben ontmoet. Ze bellen zelfs voor je iemand op als degene het zelf niet kan doen. Zo werd er voor ons een bedrijf gebeld die het gras voor het hotel wel voor ons kon maaien, dit stond namelijk 1.40 meter hoog. Het is inmiddels gemaaid en wij zijn in het bezit van een zitmaaimachine, waar de 3 jongens erg trots op zijn. Als er nu gras wordt gemaaid is dit met veel plezier.
De auto is er inmiddels ook. Deze is gekocht op donderdag 24 juni en wel op een autoveiling in Oslo. Daar kun je nog een auto voor een redelijk prijs kopen. Het is een VW Passat station geworden. De auto moest eerst worden verzekerd voordat Douwe hem meekreeg, dat is hier de regel.

We moesten ons ook melden bij de gemeente. Nu is het gemeentehuis in het plaatsje Hov dus ga je er vanuit dat je daar ook moet melden. Maar nee, je moet naar Gjøvik naar het Folksregister. Het was ook zo klaar en nu wachten op ons fødselnummer. Als je dit eenmaal hebt dan ben je ook ziekenfonds verzekerd. Hier in Noorwegen is iedereen verzekerd. Je hebt een eigen risico van 1500 kronen per jaar. Dat in omgerekend in euro's ongeveer 185,-.

Met de huisarts hebben we al contact gehad, want Johannes had een allergische reactie op de Noorse steekmuggen. Hij kreeg een kuur en zalf. In de toekomst zullen we ook vaker met de huisarts te maken hebben want Johannes is diabeet.

We worden hier ook door iedereen welkom geheten. Zo kregen we van een buurvrouw, 89 jaar oud een stuk kake als welkom en dit was verrukkelijk.

Tot zover geen spijt van deze grote stap.
Het bakje koffie bij mijn moeder, zussen en vrienden mis ik wel, maar de telefoon en de pen willen ook nog steeds.

Tot zover mijn verhaal, volgende keer meer.

Ha det bra.

index | deel 2 | mail Mattie